Rond 16.00 uur zondagmiddag was ze even aan het dollen met de andere olifanten toen het noodlot toesloeg.
Tijdens een stoeipartij met twee jonge olifant-stieren kreeg ze plots een duw waarna ze in de droge gracht belandde.
Daar kwam ze op haar zij terecht en kon niet meer op eigen kracht omhoog komen.
Het gebeurd geregeld dat er een olifant in de gracht terecht komt, meestal staan ze op en wandelen naar de plek waar ze weer op het eiland kunnen komen.
Toegesnelde dierverzorgers, waaronder Pieter van der Valk, de vaste verzorger van de olifanten, en oud hoofd dierverzorging Rieks Scheve probeerden eerst met praten Annabel in de benen te krijgen.
Al snel bleek dat Annabel op eigen kracht niet uit haar benarde positie kon komen.
Andere middelen bleken ook niet te helpen zodat hulp van buitenaf werd ingeroepen in de vorm van een takelauto en het brandweerkorps van Emmen.
Na zo'n zes uur na de fatale val is Annabel uit haar benarde positie bevrijdt.
Het 3.000 kilo wegende dier kan echter niet meer op haar poten staan en zakt onmiddelijk in elkaar als ze op het eiland getakeld wordt.
Na een aantal pogingen Annabel tot staan te krijgen blijkt dat alle moeite voor niets is.
Er rest nog maar één optie, haar uit haar lijden te verlossen........
Dierenarts Albert Klarenbeek laat het eens zo imposante dier inslapen en in het bijzijn van haar verzorgers blaast Annabel haar laatste adem uit.
De volgende dag wordt het lichaam op een andere plaats onderzocht en dan blijkt waarom Annabel niet meer op kon staan....
Eén van haar nekwervels is door de val gebroken en de gewrichten van het dier zijn versleten.
In 1965 kwam Annabel als tweejarige kleuter in het park, ooit was het de bedoeling dat het een werkolifant zou worden.
Een aantal keren mocht ze mee naar Hilversum om haar opwachting te maken bij Willem Duys in "De vuist".
Binnen het park liet ze het publiek zien dat ze allerlei kunstjes kon, een voetbal trapte ze met gemak een eind het park in.
Fietsen hadden ook haar voorliefde, toen hoofdverzorger eens zijn fiets parkeerde binnen het verblijf werd deze snel verbouwd, Annabel ging er gewoon even boven op staan.
In Emmen kreeg ze na een poosje gezelschap van een Afrikaanse olifant.
In het begin gaf dit geen problemen maar na een aanval van de Afrikaan raakte Annabel gewond aan haar zij, voor de rest van haar leven hield ze daar een litteken aan over.
Na het vertrek van de Afrikaanse olifant kreeg ze al snel gezelschap van twee soortgenoten, Hella en Sita.
Deze twee bleven bij haar tot de komst van de jonge Birmaanse olifanten.
Hella en Sita hadden met de nieuwkomers veel moeite, ze vertrokken naar andere parken.
Annabel vond het allemaal wel interessant, ze nam de leiding op zich van de hele groep totdat deze volwassen waren.
Van het mannetje binnen de groep moest ze weinig hebben, aan haar lijf geen polonaise meer.
De komst van Radja, het huidige mannetje binnen de groep, gaf ook geen problemen.
De laatste jaren begon ze wat te sukkelen, meest waren het de gewrichten die pijn begonnen te doen, een aantal keren is ze daar ook aan geholpen.
Met pijn in het hart nemen de dierverzorgers en de bezoekers afscheid van de "Grand old lady"
Annabel.
Binnen het park liet ze het publiek zien dat ze allerlei kunstjes kon, een voetbal trapte ze met gemak een eind het park in.
Fietsen hadden ook haar voorliefde, toen hoofdverzorger eens zijn fiets parkeerde binnen het verblijf werd deze snel verbouwd, Annabel ging er gewoon even boven op staan.
In Emmen kreeg ze na een poosje gezelschap van een Afrikaanse olifant.
In het begin gaf dit geen problemen maar na een aanval van de Afrikaan raakte Annabel gewond aan haar zij, voor de rest van haar leven hield ze daar een litteken aan over.
Na het vertrek van de Afrikaanse olifant kreeg ze al snel gezelschap van twee soortgenoten, Hella en Sita.
Deze twee bleven bij haar tot de komst van de jonge Birmaanse olifanten.
Hella en Sita hadden met de nieuwkomers veel moeite, ze vertrokken naar andere parken.
Annabel vond het allemaal wel interessant, ze nam de leiding op zich van de hele groep totdat deze volwassen waren.
Van het mannetje binnen de groep moest ze weinig hebben, aan haar lijf geen polonaise meer.
De komst van Radja, het huidige mannetje binnen de groep, gaf ook geen problemen.
De laatste jaren begon ze wat te sukkelen, meest waren het de gewrichten die pijn begonnen te doen, een aantal keren is ze daar ook aan geholpen.
Met pijn in het hart nemen de dierverzorgers en de bezoekers afscheid van de "Grand old lady"
Annabel.
De volgende dag nemen haar soortgenoten ingetogen afscheid van Annabel, allen lopen onmiddelijk naar de plaats waar ze Annabel het laatst hebben gezien, de droge gracht.
Bijna de hele dag staan er op de plek olifanten, met hun slurven ruiken ze waar Annabel gelegen heeft en maken hierbij zachte geluiden.
Dit komt overeen met wat men ook in het wild ziet, olifanten nemen op deze wijze afscheid van hun dode soortgenoot.
Met Annabel verliezen de verzorgers een vriendelijk dier, de bezoekers één van de bekenste dieren.
Bijna dagelijks kunnen we Annabel nog eens zien, een grote supermarktketen, een letter en een aantal cijfers, hebben haar in het reclame spotje zitten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten